Yer yok
Mekan önemsiz
Zaman sıfır...

Bana şah damarımdan daha yakın olana sığınarak!..
Hala acının acemisiyim ve hala sensizliğe bakamaz gözlerim.

Kaybolmuyorsun
Bitmiyorsun
Çoğalmıyorsun
Eksilmiyorsun.

Çıkmaz bir vuslata sürüklenen yüreğimde sen yanıyorsun!
Bu gün kelimelerin tutsaklığına yer yok yüreğimde;
ister anla ister es geç ve vur sensizliği yalnızlığıma.
Çiğne kalabalığımı tıkansın yürüyüşlerimi ve duyma ayak seslerimi gidişinin ardından.

Gittin durdum.
Duydum sustum.
Konuştun kırıldım.
geldin yıkıldım.

Susturduğum sabır taşı bu gün dillendi.
Ah zaman!...
Nereden sürgülendiğini bir bilsem.
Derdim ne seninle ne de sensizliğe...
Sürülsem kendimden ve benliğim el silüeti gibi yansısa aynalardan.
Ve hırçın bir fırtına sonunda durulsa içim.

Seni düşünmedim
Yalan!
Seni beklemedim
Yalan!
Seni hiç önemsemedim
Koca bir yalan!...

Böyle düşünmemiştim hiç.
Ne seni ne kendimi ve ne de bu vakitsizliği...
Akrep sancılanmayacaktı zamanda ve akrep umursamaz dönecekti kolumda.

Denizine açtım gözlerimi.
Varlığın ne zaman süzüldü içime?
Zamansızlığındaki çokluğun ve yalnızlığımdaki azlığın...
Neden bu kadar zorsun?

Uzaklarda dolanışım varlığına duyumsadığım ihtiyaçtan ve senden bana arta kalan durgun anlarımın yalnızlığına...

Hiç bir zaman ulu orta...
Söylemediğim
Ve
Söyleyemeyeceğim
...Sadece iki kelimeyle..